درین خجلت سرا کاری که می باید کنون کردم

به قدر هر نفس می باید از خویشم برون رفتن

غباری را به ذوق جانکنی ها بیستون کردم

نسیم هرزه تاز من عرق آورد شبنم شد

چه خواهم خواست عذر نازپروردی که رنگش را

به تکلیف خرام سایه گل نیلگون کردم

حنای دست او بیدل زیان پیمای سودن شد