که همچون سرمه در چشم دو عالم ناز می کردم

خجل چون صبح از خاکستر بیحاصل خویشم

نشد آیینه ای را یک نفس پرداز می کردم

عصای مشت خاک من نشد جولان آهویی

درین محفل نمی یابد سپند بینوای من

گریبانی که چاک از شعله آواز می کردم

وفا منع تمیز شادی و غم می کند ورنه