به مژگان زبن شبستانها سیاهی پاک می کردم

دمی چون شمع گر جیب تغافل چاک می کردم

به این گرد چمن چیزی که دارد اضطراب من

گر از پا می نشستم عالمی را خاک می کردم

قضا گر می گرفت از من غبار قدردانیها