گر از پا می نشستم عالمی را خاک می کردم

دمی چون شمع گر جیب تغافل چاک می کردم

به مژگان زبن شبستانها سیاهی پاک می کردم

به این گرد چمن چیزی که دارد اضطراب من

قضا گر می گرفت از من غبار قدردانیها

فلکها را زمین سایه های تاک می کردم

به جست و جو اگر حاصل شدی اقبال پا بوسش