به این گرد چمن چیزی که دارد اضطراب من

دمی چون شمع گر جیب تغافل چاک می کردم

به مژگان زبن شبستانها سیاهی پاک می کردم

گر از پا می نشستم عالمی را خاک می کردم

قضا گر می گرفت از من غبار قدردانیها

فلکها را زمین سایه های تاک می کردم