به هر دیدن چو مژگان صد گریبان چاک می کردم

به یاد لعل اوگر می کشیدم از جگر آهی

رگ یاقوت را بال خس و خاشاک می کردم

گذشت آن محمل فرصت که در بزم تماشایش

به پرواز آن قدر مایل نشد عنقای رنگ من

که شاهین کبوتر خانه افلاک می کردم

به صید دشت امکان همتم راضی نشد ورنه