به یاد لعل اوگر می کشیدم از جگر آهی

فلکها را زمین سایه های تاک می کردم

به جست و جو اگر حاصل شدی اقبال پا بوسش

سر افتاده را پیش از قدم چالاک می کردم

رگ یاقوت را بال خس و خاشاک می کردم

گذشت آن محمل فرصت که در بزم تماشایش

به هر دیدن چو مژگان صد گریبان چاک می کردم