یاد ناسکه به وحشتکده عنقایی

شب که در حسرت دیدار کمین می کردم

دو جهان یک نگه باز پسین می کردم

ناله می شد همه گر نقش نگین می کردم

باد برد آن همه طاقت که به خاکستر ریخت

نفس سوخته را پرده نشین می کردم