شور این افسانه سازان درد سر بسیار داشت

سنگی از لوح مزار خود کنون بر سر زدم

زین شهادتگاه کز بیتابی بسمل پر است

عافیت می خواست غفلت بر دم خنجر زدم

با تغافل ساختم حرفی به گوش کر زدم

اعتبار هستی ام این بس که در چشم تمیز

خیمه ای چون سایه از نقش قدم برتر زدم