داد پیری وحشت از کلفت سرای هستی ام

انتخابی بود نومیدی کزین دفتر زدم

خودگدازی ها نسیم مژده دیدار بود

سوختم چندان که بر آیینه خاکستر زدم

قامت از بار هوس تا حلقه شد بر در زدم

تا قناعت شد کفیل نشئه آسودگی

جمع گردید آبرو چندان که من ساغر زدم