تا قناعت شد کفیل نشئه آسودگی

سوختم چندان که بر آیینه خاکستر زدم

داد پیری وحشت از کلفت سرای هستی ام

قامت از بار هوس تا حلقه شد بر در زدم

جمع گردید آبرو چندان که من ساغر زدم

شبنم من ماند خلوت پرور طبع هوا

از خجالت نقش آبی داشتم کمتر زدم