جمع گردید آبرو چندان که من ساغر زدم

داد پیری وحشت از کلفت سرای هستی ام

قامت از بار هوس تا حلقه شد بر در زدم

تا قناعت شد کفیل نشئه آسودگی

شبنم من ماند خلوت پرور طبع هوا

از خجالت نقش آبی داشتم کمتر زدم

معرفت در فکر کار نیستی افتادنست