معرفت در فکر کار نیستی افتادنست

جمع گردید آبرو چندان که من ساغر زدم

شبنم من ماند خلوت پرور طبع هوا

از خجالت نقش آبی داشتم کمتر زدم

سیر جیب ذره کردم آفتابی سر زدم

گردم از اوج کلاه بی نشانی هم گذشت

یک شکست رنگ گر چون صبح دامن بر زدم