از خجالت نقش آبی داشتم کمتر زدم

تا قناعت شد کفیل نشئه آسودگی

جمع گردید آبرو چندان که من ساغر زدم

شبنم من ماند خلوت پرور طبع هوا

معرفت در فکر کار نیستی افتادنست

سیر جیب ذره کردم آفتابی سر زدم

گردم از اوج کلاه بی نشانی هم گذشت