سیر جیب ذره کردم آفتابی سر زدم

شبنم من ماند خلوت پرور طبع هوا

از خجالت نقش آبی داشتم کمتر زدم

معرفت در فکر کار نیستی افتادنست

گردم از اوج کلاه بی نشانی هم گذشت

یک شکست رنگ گر چون صبح دامن بر زدم

قابل درد تو گشتن داشت صد دریا گداز