شبنم من زبن گلستان رنگی و بویی نیافت

صد گل و سنبل چو شمع از دود دل بر سر زدم

پای تا سر نشئه ام از فیض ناکامی مپرس

آرزویم هر قدر خون گشت من ساغر زدم

از هجوم دود گردابی به چشم تر زدم

آسمان بی بضاعت ساز یک بستر نداشت

تکیه ای چون ماه نو بر پهلوی لاغر زدم