آسمان بی بضاعت ساز یک بستر نداشت

آرزویم هر قدر خون گشت من ساغر زدم

شبنم من زبن گلستان رنگی و بویی نیافت

از هجوم دود گردابی به چشم تر زدم

تکیه ای چون ماه نو بر پهلوی لاغر زدم

بر صف آرای تعلق بود اسباب جهان

چشم پوشیدم شبیخونی بر این لشکر زدم