چشم پوشیدم شبیخونی بر این لشکر زدم

آسمان بی بضاعت ساز یک بستر نداشت

تکیه ای چون ماه نو بر پهلوی لاغر زدم

بر صف آرای تعلق بود اسباب جهان

برگ برگ این گلستان پرده ساز منست

هر کجا رنگی شکست آهنگ شد من پر زدم

سینه چاکان چون سحر مشق فنا آماده اند