برگ برگ این گلستان پرده ساز منست

تکیه ای چون ماه نو بر پهلوی لاغر زدم

بر صف آرای تعلق بود اسباب جهان

چشم پوشیدم شبیخونی بر این لشکر زدم

هر کجا رنگی شکست آهنگ شد من پر زدم

سینه چاکان چون سحر مشق فنا آماده اند

عام شد درسی که من هم صفحه ای مسطر زدم