سینه چاکان چون سحر مشق فنا آماده اند

چشم پوشیدم شبیخونی بر این لشکر زدم

برگ برگ این گلستان پرده ساز منست

هر کجا رنگی شکست آهنگ شد من پر زدم

عام شد درسی که من هم صفحه ای مسطر زدم

ای حریفان قدر استغنای دل فهمیدنی ست

من به این یک آبله پا بر هزار افسر زدم