تکیه ای چون ماه نو بر پهلوی لاغر زدم

شبنم من زبن گلستان رنگی و بویی نیافت

از هجوم دود گردابی به چشم تر زدم

آسمان بی بضاعت ساز یک بستر نداشت

بر صف آرای تعلق بود اسباب جهان

چشم پوشیدم شبیخونی بر این لشکر زدم

برگ برگ این گلستان پرده ساز منست