عالمی را بر بساط خاک بود اقرار عجز

از پر قمری به چشم سرو خاکستر زدم

هرگز از دل شکوه داغ جفایت سر نزد

بی صدا بود این دو ساغر تا به یکدیگر زدم

من هم از نقش جبین مهری بر این محضر زدم

شبنم اشکی فرو برده ست سر تا پای من

از ضعیفی غوطه در یک قطره چون گوهر زدم