بی تو یکدم صرفه راحت نبردم چون سپند

من هم از نقش جبین مهری بر این محضر زدم

شبنم اشکی فرو برده ست سر تا پای من

از ضعیفی غوطه در یک قطره چون گوهر زدم

بر سر آتش نشستم ناله کردم پر زدم

چون سحر هر چند شوقم سوخت از کم فرصتی

اینقدرها شد که از شوخی نفس کمتر زدم