بیخودی بیدل به خاک افکند اجزای مرا

اینقدرها شد که از شوخی نفس کمتر زدم

عیش اسباب چراغانی تصور کرده بود

مشت خاشاکی فراهم کردم و آذر زدم

بس که چون گل از شکست رنگ ها ساغر زدم