رشک همچشمی نرفت از طبع غیرت زای من

شعله تحقیق بودم خیمه در ایمن زدم

غیرت فقرم طبیعی حرکتی در کار داشت

حرص را می خواستم سیلی زنم گردن زدم

هرکجا آیینه دیدم بر دل روشن زدم

سیر از خود رفتنی کردم ز عشرتها مپرس

رنگ بالی زد که آتش در گل و گلشن زدم