هرکجا آیینه دیدم بر دل روشن زدم

غیرت فقرم طبیعی حرکتی در کار داشت

حرص را می خواستم سیلی زنم گردن زدم

رشک همچشمی نرفت از طبع غیرت زای من

سیر از خود رفتنی کردم ز عشرتها مپرس

رنگ بالی زد که آتش در گل و گلشن زدم

پیری از من جز ندامت شیوه ای دیگر نخواست