رنگ بالی زد که آتش در گل و گلشن زدم

رشک همچشمی نرفت از طبع غیرت زای من

هرکجا آیینه دیدم بر دل روشن زدم

سیر از خود رفتنی کردم ز عشرتها مپرس

پیری از من جز ندامت شیوه ای دیگر نخواست

حلقه تا گردید قامت بر در شیون زدم

حرص را بیدل به نعمت سیر اگر کردم چه شد