بی نقابیهای گل بی التفات صبح نیست

باده جز یاد شکستن نیست تا مینا شدم

هر دو عالم خانه نقاش شد تا در خیال

صورتی چون نام عنقا بی اثر پیدا شدم

آنقدر واگشت آغوشت که من رسوا شدم

عشق را در پرده نیرنگ افسونها بسی است

در خیال خویش مجنون بودم و لیلا شدم