عافیت در جلوه گاه بی نشانی بود و بس

عالمی را جمع کردم کاینقدر یکتا شدم

وسعت دل تنگ دارد عرصه خودداری ام

در نظر یکسر رم آهوست تا صحرا شدم

رنگ تا گل کرد غارتگاه شوخیها شدم

بی تکلف جز خیالات شرار سنگ نیست

اینقدر چشمی که من بر روی هستی واشدم