این بیابان بسکه تنگی کرد نقش پا شدم

مایه گفتار در هر رنگ دام کاهش است

چون قلم آخر به خاموشی زبان فرسا شدم

در تحیر از زمینگیری نگه را چاره نیست

بیدل از شکر پریشانی چسان آیم برون

مشت خاکی داشتم آشفتم و صحرا شدم