در تحیر از زمینگیری نگه را چاره نیست

عیشها مفت هوس من هم نفس پیما شدم

مایه گفتار در هر رنگ دام کاهش است

چون قلم آخر به خاموشی زبان فرسا شدم

این بیابان بسکه تنگی کرد نقش پا شدم

بیدل از شکر پریشانی چسان آیم برون

مشت خاکی داشتم آشفتم و صحرا شدم