عیشها مفت هوس من هم نفس پیما شدم

الفت فقرم خجل دارد زکسب اعتبار

خاکساری گر گرفتم صورت دنیا شدم

جام بزم زندگی گر باده دارد در هواست

مایه گفتار در هر رنگ دام کاهش است

چون قلم آخر به خاموشی زبان فرسا شدم

در تحیر از زمینگیری نگه را چاره نیست