چون قلم آخر به خاموشی زبان فرسا شدم

جام بزم زندگی گر باده دارد در هواست

عیشها مفت هوس من هم نفس پیما شدم

مایه گفتار در هر رنگ دام کاهش است

در تحیر از زمینگیری نگه را چاره نیست

این بیابان بسکه تنگی کرد نقش پا شدم

بیدل از شکر پریشانی چسان آیم برون