خامشیهایم جهانی را به شور دل گرفت

هر کجا سرگشته ای گم گشت من پیدا شدم

هر بن مویم تماشاخانه دیدار بود

عاقبت صرف نگه چون شمع سرتا پا شدم

آخر از ضبط نفس صبح قیامت زا شدم

ای خوش آن وحدت کزو نتوان عبارت باختن

می زند کثرت ز نامم جوش تا تنها شدم