عاقبت صرف نگه چون شمع سرتا پا شدم

در فضای بیخودیها پی به حالم بردنست

هر کجا سرگشته ای گم گشت من پیدا شدم

هر بن مویم تماشاخانه دیدار بود

خامشیهایم جهانی را به شور دل گرفت

آخر از ضبط نفس صبح قیامت زا شدم

ای خوش آن وحدت کزو نتوان عبارت باختن