هر بن مویم تماشاخانه دیدار بود

بسکه رنگ باده ام بی پرده مینا شدم

در فضای بیخودیها پی به حالم بردنست

هر کجا سرگشته ای گم گشت من پیدا شدم

عاقبت صرف نگه چون شمع سرتا پا شدم

خامشیهایم جهانی را به شور دل گرفت

آخر از ضبط نفس صبح قیامت زا شدم