سوخت صد میکده تا قابل این ننگ شدم

چون شرر خفتم از قدر ادب نشناسی است

پا ز دامن به در آوردم و بی سنگ شدم

چه یقین ها که به افسون توهم نگداخت

جلوه ها حیرت من در قفس آینه داشت

مژه بر هم زدم و بر دو جهان رنگ شدم

موجها مفت شما قطره ی این بحر که من