در چه فکر افتاده ام یارب که مانند هلال

همچو اشک خویش از سر تا قدم پهلو شدم

درس بلبل از سواد نسخه گل روشن است

از لبت حرفی شنیدم کاینقدر خوشگو شدم

تا سری پیدا کنم اول خم زانو شدم

در دل هر ذره ام توفان دیدار است و بس

جوهر آیینه دارم تا غبار او شدم