آنکه بیرون قفس بی بال و پر گرداندم

ای قناعت پا به دامن کش که چشم حرص دون

کاسه ای دارد مبادا دربه در گرداندم

هم به زیر پایم آب و دانه خرمن می کند

شیشه ها کردم تهی اما تنک ظرفی بجاست

بشکند دل تا خراباتی دگر گرداندم

از ضعیفی سوده می گردد چو شمع انگشت من