قدح پرست هوا چون کف دعا ماندم

هزار قافله بار امید داشت خیال

عیان نشد که گذشتم ز خویش یا ماندم

جبین شام اجابت نمی به رشحه نداد

به وسع دامن همت کسی چه ناز کند

جهان غنی شد و من همچنان گدا ماندم

گذشت خلقی ازین دشت بی نیاز امید