گذشت خلقی ازین دشت بی نیاز امید

قدح پرست هوا چون کف دعا ماندم

به وسع دامن همت کسی چه ناز کند

جهان غنی شد و من همچنان گدا ماندم

من از فسانه کوثر به کربلا ماندم

ز خوان بی نمک آرزو درین محفل

به غیر عشوه چه خوردم کز اشتها ماندم