ز خوان بی نمک آرزو درین محفل

جهان غنی شد و من همچنان گدا ماندم

گذشت خلقی ازین دشت بی نیاز امید

من از فسانه کوثر به کربلا ماندم

به غیر عشوه چه خوردم کز اشتها ماندم

چو شبنم آینه ام یک عرق جلا نگرفت

به طاق پرده ناموسی هوا ماندم