به طاق پرده ناموسی هوا ماندم

ز خوان بی نمک آرزو درین محفل

به غیر عشوه چه خوردم کز اشتها ماندم

چو شبنم آینه ام یک عرق جلا نگرفت

شکست بال ز آوارگی پناهم بود

نفس به موج گهر دادم از شنا ماندم

تمیز هستی از اندیشه خودم واداشت