تمیز هستی از اندیشه خودم واداشت

به طاق پرده ناموسی هوا ماندم

شکست بال ز آوارگی پناهم بود

نفس به موج گهر دادم از شنا ماندم

گرفتم آینه و محو آن لقا ماندم

ز هیچ قافله گردم سری برون نکشید

به حیرتم من بی دست و پا کجا ماندم