گرفتم آینه و محو آن لقا ماندم

شکست بال ز آوارگی پناهم بود

نفس به موج گهر دادم از شنا ماندم

تمیز هستی از اندیشه خودم واداشت

ز هیچ قافله گردم سری برون نکشید

به حیرتم من بی دست و پا کجا ماندم

به دست سوده مگرکار خود تمام کنم