به حیرتم من بی دست و پا کجا ماندم

تمیز هستی از اندیشه خودم واداشت

گرفتم آینه و محو آن لقا ماندم

ز هیچ قافله گردم سری برون نکشید

به دست سوده مگرکار خود تمام کنم

که رفت نوبت و بیرون آسیا ماندم

تو گرم باش به شبگیر وهم و ظن بیدل