که رفت نوبت و بیرون آسیا ماندم

ز هیچ قافله گردم سری برون نکشید

به حیرتم من بی دست و پا کجا ماندم

به دست سوده مگرکار خود تمام کنم

تو گرم باش به شبگیر وهم و ظن بیدل

که من چو شمع ز خود رفته رفته واماندم