اگر صبح قیامت گل کنم خود را به شب بندم

هلاک گریه های مستی ام ای اشک امدادی

که بر مژگان بی نم خوشه ای چند از عنب بندم

به ستر حال چندان مایلم کز پرده اخفا

ز مضمون دگر بیدل دماغم تر نمی گردد

مگر در وصف مینا حرف تبخالی به لب بندم