پرواز غبارم پر طاووس ندارد

درگردن گردون رسن انداخته بودم

این عالم آشفته که هستی است غبارش

رنگیست که من صبح ازل باخته بودم

همدوش خیالت نفسی تاخته بودم

هیهات که فردا چه شناسم من غافل

دیروز هم آثار تو نشناخته بودم