همدوش خیالت نفسی تاخته بودم

این عالم آشفته که هستی است غبارش

رنگیست که من صبح ازل باخته بودم

پرواز غبارم پر طاووس ندارد

هیهات که فردا چه شناسم من غافل

دیروز هم آثار تو نشناخته بودم

پیشانی ام آخر ز عرق پاک نگردید